Pioseneczki i teksty

1 2 3 4 5 6 7 8 9 A B C D E F G H I J K L M N O P R S T W X Y Z

Disco znana także pod nazwą muzyka dyskotekowa – gatunek muzyki popularnej, głównie, choć nie wyłącznie, przeznaczony do tańca w tzw. dyskotekach. Szczególnie popularny w drugiej połowie lat siedemdziesiątych XX wieku. Początkowo albumy disco produkowane były wyłącznie dla użytku DJów. Były to zazwyczaj 12-calowe winylowe krążki, najczęściej zawierające ograniczoną liczbę instrumentalnych utworów. Wczesne utwory dyskotekowe były bardzo rytmiczne i właśnie rytm, często generowany elektronicznie był dominującym w tej muzyce. Płyty te były odtwarzane w zmiennym tempie tak, żeby umożliwić wolne lub szybkie tańce. Gdy niektóre dyskotekowe przeboje zaczęto grać w czasie audycji radiowych, wiele z nich zyskało dużą popularność. Skłoniło to niektórych artystów muzyki pop do nagrywania piosenek w stylu zbliżonym do muzyki dyskotekowej. Te grane na dyskotekach, w radio i sprzedawane w postaci nagrań zyskiwały dużą popularność. Wkrótce też, około połowy lat siedemdziesiątych tak zmodyfikowana muzyka disco stała się dominującym stylem w muzyce pop. Historycznie pierwszą piosenką w stylu disco był przebój rytm and bluesowej piosenkarki Donny Summer pt. I Love to Love Me, Baby. W piosence tej obok typowego, dominującego rytmu zastosowano delikatne aranżacje smyczkowe, a wokalistka ograniczała się do śpiewania jednej frazy, która była jednocześnie tytułem piosenki. Wkrótce powstały kolejne, choć zwykle już bardziej złożone muzycznie. Do najbardziej popularnych muzyków i grup grających muzykę dyskotekową należeli obok Donny Summer, Chic, Boney M., Amanda Lear, Grace Jones, Ottawan The Village People i KC & Sunshine Band. Niektóre elementy stylu disco zostały zaadaptowane przez grupy spoza tego kręgu. Nawet tacy artyści rockowi jak The Rolling Stones czy Rod Stewart nagrali piosenki i płyty w tym stylu. Muzykę dyskotekową do perfekcji doprowadził zespół Bee Gees, którego okres największej popularności, ostatnie lata siedemdziesiąte, zbiegł się ze szczytem dyskotekowego szału. Muzyka disco była jednym z elementów subkultury disco, dominującej w młodzieżowej kulturze masowej tamtych czasów. Film Gorączka sobotniej nocy przedstawiający środowisko dyskotekowej młodzieży amerykańskiej, pokazał funkcjonowanie tej szczególnej dyskotekowej podkultury.

House ma swe początki w latach 70. To właśnie w tych czasach w Stanach Zjednoczonych, w miastach takich jak Nowy Jork czy Chicago, zaczęto grać muzykę disco. Były to początki miksowania i zwiększenia roli prezenterów.

Początki

Gatunek disco po pewnym czasie zaczął przeżywać kryzys związany z coraz większą komercjalizacją i znudzeniem słuchaczy tymi samymi motywami. Niechęć do tej muzyki wzbudzała również jej popularność w środowiskach homoseksualnych. Często dochodziło do publicznego niszczenia płyt z tą właśnie muzyką, jak na przykład słynne publiczne spalenie 100 000 płyt na stadionie w Chicago. Powstawała scena podziemna disco – underground disco, gdzie muzyka była ostrzejsza i bardziej energetyczna niż mainstreamowe disco.

U schyłku lat 70 powstały pierwsze kluby zaspokajające zapotrzebowanie na taneczną muzykę: Warehouse, Music Box.

Frankie Knuckles

Przełomem dającym początek muzyce House były eksperymenty i innowacje wnoszone do gatunków muzycznych takich jak underground disco, funk, soul a także klasycznego brzmienia filadelfii. Pierwsze brzmienie zaczątków muzyki House można było usłyszeć właśnie w klubie Warehouse w Chicago, gdzie rezydentem 1977–1983 był DJ Frankie Knuckles. Dla bywalców klubu serwował mieszankę powyższych gatunków wzbogacaną i modyfikowaną o nowe brzmienia. Nie mogąc zdobyć nowych, świeżych nagrań z muzyką taneczną postanowił tworzyć własne utwory wykorzystując do tego posiadane, osłuchane nagrania disco. Uzbrojony w żyletkę i magnetofon szpulowy przerabiał stare kawałki, wycinał części zbędne, wydłużał partie taneczne, z których wycinał różne fragmenty, zmieniał tempo i wstawiał nowe elementy oraz dodawał instrumenty i brzmienia perkusyjne w celu wzmocnienia beatu.

Rozwój gatunku

Śladami Knucklesa poszli Jesse Saunders, Farley Jackmaster Funk oraz Ron Hardy (z klubu "Music Box"). Właśnie Jesse Saunders i Farley Jackmaster Funk chcąc jeszcze udoskonalić nowo powstały gatunek zastąpili elementy perkusyjne beatem 4/4 z automatu perkusyjnego o wysokim tempie około 120 do 130 bpm. Wczesny house z Chicago określano czasem mianem Hi-Nrg właśnie z powodu jego żywiołowości.

W Nowym Jorku w tym czasie działał odpowiednik chicagowskiego Warehouse, klub Paradise Garage, w którym za deckami stanął Larry Levan (odrzuciwszy wcześniej propozycję rezydentury w Warehouse z powodu... niechęci do przeprowadzek). Od samego początku nurtu house muzyka grana w Paradise Garage różniła się nieco tempem. Często można też było w niej usłyszeć wpływy R'n'B czy Soulowe, zwłaszcza wokal.

Nieco później Frankie Knuckles otworzył własny klub Power Plant. Knuckles odkrył też kolejne urządzenie – automat Roland TR-909, który zakupił od Derricka Maya (jeden z pionierów techno i częsty bywalec klubów w Chicago). Powszechnie zaczęto stosować syntezatory Rolanda (między innymi wspomniany TR-909) do produkcji zarówno nowych, jak i do przerabiania starszych utworów, a muzykę tą, często różniącą się od Disco głównie brzmieniem, zaczęto nazywać House. Prawdziwa eksplozja popularności nastąpiła, gdy Farley otrzymał czas antenowy w radiu WBMX. Wraz z Mickey Oliverem, Ralphem Rosario, Mario Diazem, Julianem Perezem i Stevem Hurleyem (znani jako Hot Mix 5) grał swoje sety codziennie po północy.
agencja artystyczna Rośliny pokojowe. Konkursy internetowe qlwebik Kredyty biżuteria ręcznie robiona DLA MĘŻCZYZN m2 mapa lokata bezpłatny katalog stron